« و [ در ] همهء جهان دفن مرده و پوشانيدن مرده ( - كفن كردن ) رايج باشد . و دفن كردن و شستن و سوختن و به آب‌وآتش بردن مرده و خوردن مرده را به داد دارند و [ از آن ] نپرهيزند » . « و دين‌دارانى كه كستى ( - كمربند ويژه دين زرتشتى ) 29 به كمر دارند پاديابى ( - تطهير ) داشتن نتوانند . زيرا در آن پست‌ترين زمان ، مردار و نجاست آن‌گونه بسيار باشد كه [ هرگاه ] مرد گام‌برگام نهد ، بر مردار رود ، يا اگر [ خود را ] به برشنوم شويد [ چون ] پاى از مغ بيرون نهد ، 30 بر مردار رود . يا اگر در نساكده ( - جاى مرده ) بدون فراز گستردن برسم ، 31 درون 32 يزند جايز باشد » . ( زند بهمن يسن ، 4 / 24 - 23 و 30 - 27 ) « اى زرتشت سپيتمان ! در آن زمان شگفت مردمى كه كستى بر ميان ( - كمر ) دارند [ به سبب ] بدخواهى و فرمانروايى بد و داورى دروغ بسيار كه بر ايشان آمده است ، زندگى ايشان را بايسته نيست [ و ] مرگ را به آرزو خواهند » . ( زند بهمن يسن ، 4 / 49 ) در آن دنياى وانفسا دين و ديندارى و روحانيون مذهبى كه نگهدارندگان قوانين دينى محسوب مىشوند و داعيه‌دار صيانت از آداب‌ورسوم و آيين‌هاى مذهبى هستند آنچنان به فساد و تباهى كشانيده مىشوند كه دين‌داران و روحانيون در ميان خلق ، گناه‌كارترين مردم‌اند به‌طورى كه از پنج گناه ، سه گناه را ايشان مرتكب مىشوند . آنان بدون هيچ دغدغه‌اى از انجام وظايف دينى خويش سرباز زنند و بيمى از دوزخ ندارند . در حق هم بدگويى كنند و يكديگر را به سخره گيرند و به همين‌دليل مردم نيز به قول و فعل‌شان بىاعتمادند و گفتار و فتواى دروغ‌زنان و افسوس‌گران را به‌جاى ايشان ارج مىنهند : « و گفتار دين‌برداران ، مهر و فتواى داور راست ( - قاضى عادل ) ، گفتار راستان و پرهيزگاران تحريك شمرده شود . گفتار خردان ، بدگويان ، واژگونگان ( - نابكاران ) و افسوس‌گران ( - دلقك‌ها ) و داورىهاى دروغ را راست و باور دارند و بدان سوگند دروغ خورند و بدان گواهى دروغ دهند و دروغ و ناراست دربارهء من ، اورمزد ، گويند . ايشان كه به هيربدى و هاوشتى ( - آموزگارى و شاگردى ) نامورند ، بد يكديگر خواهند و آهو ( - عيب ) گويند و آهو بينند . اهريمن و ديوان بر ايشان بيشتر پتياره برده است . و از گناهى كه مردمان كنند ، سه گناه از پنج گناه هيربدان و هاوشتان